blog

Ik wil het niet. Maar ik doe het toch. Elke avond weer. Elke avond stap ik naar de keuken. Dan neem ik een grote zak chips uit de kast en eet ik die op. Helemaal! 

Ik kom met een kar vol boodschappen uit de supermarkt. Tussen de winkel en de parking staat een grote, dure auto. Niet op een parkeerplaats, maar ernaast. Heel schuin geparkeerd. 

Gisteren vonden we een duif op onze stoep. Een gewonde duif. Ze zag er heel slecht uit. Je kon bijna niet meer zien dat het een duif was. Overal bloed. En pluimen.

Achttien jaar geleden. Ik rijd met de auto. Alleen. Op de radio speelt ‘Allemaal door jou’ van Bart Peeters. Dat lied ontroert me. De tranen rollen over mijn wangen.

Niets doen. Vind jij dat ook moeilijk? Dan ben je niet alleen. De meeste mensen vinden dat lastig. Maar mijn vrouw en ik niet.

Heel de wereld stinkt. Dat dacht ik gisteren in de trein. Het was meer dan dertig graden buiten. De trein had geen airco. Ik voelde het zweet over mijn rug lopen. Ik zag het zweet op het voorhoofd van een andere reiziger. Toen zong ik in mijn hoofd: “Ik stink, jij stinkt, heel de wereld stinkt.” 

Hoe ik mijn blogs schrijf? Dat heb ik nog nooit verteld. Zal ik dat nu dan maar doen?

Bijna elke jongere die in het buitenland woont, kent dit wellicht. Teruggaan naar je eigen land en daar een tijdje bij je familie verblijven? Dat kan geweldig en vreselijk tegelijk zijn. 

Een brand in huis. Het gebeurde bij de leraar wiskunde van onze oudste dochter. Geen gewonden, gelukkig. Maar veel schade aan het huis van het jonge gezin: brand, rook, bluswater. 

Ze zijn allebei oud. Ze zijn altijd samen en ze houden van elkaar. Maar nu maakte ik me zorgen. Ik had ze al lang niet meer gezien. Daarom belde ik Bea even. Het werd een triest gesprek.