blog

Er is een feestje in onze tuin. Het feestje heet ‘rijpe kersen aan de boom’. De gasten zijn gaaien, eksters, lijsters en spechten. Merels en duiven zijn ook welkom. 

Ik haat ruzie. Dat is altijd zo geweest. Ik doe echt alles om ruzie te vermijden. Maar ik leer bij. Lees maar!

Onze buren zijn op vakantie. Ik kreeg een sleutel van hun voordeur, want ik geef hun jonge plantjes water. Het zijn er veel: tomaten, komkommer, paprika … Over een paar weken mogen die in de serre. Nu staan ze nog binnen, in de keuken. 

Ken jij Timmy? Die arme walvis die vastzat op een zandbank en nu weer vrij is? De kans is groot. Want iedereen kent Timmy.

Een vrouwtje koolmees zit in de boom. Een mannetje vliegt heen en weer. Hij brengt lekkere hapjes voor haar. Zij blijft rustig zitten, en eet. Dat zie ik vanop mijn bank. 

De lente begint. Dan begint ook mijn humeur beter te worden. Er is meer daglicht. Ik word wakker met meer licht in de ochtend. Daar geniet ik van. Alles voelt een beetje makkelijker.

Praten zonder iets nuttigs te zeggen? Daar heeft onze taal mooie woorden voor. In Nederland noemen mensen dat ouwehoeren of lullen. In Vlaanderen zeggen we zeveren of leuteren.

Bijna 25 jaar geleden begon ik een cursus Arabisch. De eerste les was op 11 september 2001. Die dag vlogen twee vliegtuigen in de Twin Towers in New York. Daarom weet ik precies wanneer de cursus startte.

Mijn vrouw en ik zaten weer eens op het oudercontact. En de juf vertelde ons wat de juf van vorig jaar ook al zei: “Een mooi rapport! Maar toch. ..."

Ik was jarig. Dat schreef ik al in mijn vorige blog. Ik werd 49 jaar. Het vijftigste jaar van mijn leven begon op mijn verjaardag. Dat klinkt vreemd, niet? Maar denk er eens over na. Toen ik één jaar werd, had ik één jaar geleefd. Ik begon mijn tweede jaar. Dus het klopt, ik begin mijn vijftigste jaar.

Het is gebeurd. Zomaar ineens is mijn zoon groter dan ik!