Kiezen

"Wat zou je kiezen: nooit meer praten of alles luidop zeggen wat je denkt?” Dat vraagt onze jongste dochter. Alles luidop zeggen wat ik denk? Daar komen problemen van. “Nooit meer praten”, zeg ik. “Dan leer ik gebarentaal. En jij ook.” Hoppa, antwoord klaar. 

Ik krijg vaak zulke vragen van haar. Het is een spel met haar vriendinnen: keuzes maken. Als je 14 bent, is dat een spel. Als je volwassen bent, is dat een bron van stress. Omdat het moeilijke keuzes zijn, soms. Of veel keuzes. 

Wat zou ik kiezen, denk ik. Nooit meer een keuze moeten maken? Of dubbel zoveel keuzes moeten maken? Twee seconden lang klinkt het eerste heerlijk. Geen keuzes, meer rust. Maar … Ik kan kiezen wat ik hier schrijf. Ik kan kiezen op wie ik stem bij de verkiezingen. En ik kon kiezen met wie ik trouwde. Kiezen is vaak niet ‘moeten’, maar ‘mogen’. Het is een luxe. Maar dubbel zoveel? Ik denk dat ik genoeg luxe heb in mijn leven. Bij deze vraag kies ik maar eens niet.