blog

Er zit een mannetje op mijn schouder. Je ziet hem niet, maar hij is er wel. Hij is lelijk en klein. En hij fluistert dingen in mijn oor. Lelijke dingen.

Vorige week was ik op reis in Japan met mijn zus en broer. Het was een geweldige ervaring. Misschien schrijf ik er later iets meer over. In deze blog vertel ik hoe sommige mensen je nog steeds kunnen verrassen. Zelfs als je ze al je hele leven kent.

Kleine lettertjes kan ik al jaren niet meer lezen. Maar de laatste weken werd het erger. En nu lukken zelfs de gewone letters op mijn telefoon niet meer. Dus kocht ik een leesbril. 

Vorig weekend zag ik Bert op een feest. Bert, ja, de andere persoon die blogs schrijft in deze krant. Ik zie Bert niet vaak. Je denkt misschien dat we collega’s zijn, maar dat is niet zo. Bert geeft Nederlandse les aan volwassenen bij Ligo. En ik werk bij Wablieft.

Ik kijk graag naar filmpjes van katten op mijn telefoon. Gisteren vond ik er weer eentje op TikTok. Dat filmpje zou je echt eens moeten zien! 

Drie jaar worden, dat is heerlijk. Je krijgt een feest, taart en pakjes. Maar je wordt er ook moe van. 

Sammy is een cursist uit mijn klas. Hij wil een rijbewijs. Maar dat lukt niet. Geloof me, dat ligt niet aan Sammy. Het is de schuld van het examen.

Onze dochter belt aan. De deur gaat open. Een klein meisje staat te springen. Een kleine jongen verstopt zich achter zijn moeder. Onze dochter zwaait nog naar mij. Ik zit in de auto. En zij stapt het huis binnen. Ze gaat vanavond babysitten.

Al heel mijn leven denk ik: ik hou niet van zwemmen. Zwembaden vind ik druk. Er is zoveel lawaai. Het lijkt wel of iedereen er gilt of roept. De kleedkamers voelen aan als een sauna. En die geur ...