blog

Elke avond komt ze op mijn schoot zitten. Voor je iets raars begint te denken: ik heb het niet over mijn vrouw. Die zit ‘s avonds gewoon braaf naast mij. Ik heb het over Boep. Dat is onze poes.

Ik heb nooit veel moeite gehad om me aan te passen aan het weer in België. Ook al kom ik uit Italië. Voor mij is de regen oké. En ik heb geen probleem met de grijze lucht.

“Heb jij morgen tijd om iets te doen samen? Ik heb deze week nog bijna geen volwassene gezien.” Dat bericht kreeg ik van mijn beste vriendin.

Ik moet jullie iets bekennen. Ik denk al heel mijn leven dat ik de wereld ga veranderen. Dat ik een verschil ga maken. Omdat ik speciaal ben.   

Het gebeurt eigenlijk nooit. Ik ga nooit uit de keuken met een kookpot op het vuur. Even iets halen in een andere kamer? Dat wel. Of een pakje aannemen bij de voordeur. Ik weet niet waarom ik het nu wel deed. 

Iedereen maakt plannen voor het nieuwe jaar. Mensen schrijven zich in bij de sportschool. Ze proberen minder vlees te eten. Of ze stoppen met alcohol.

Er zit een mannetje op mijn schouder. Je ziet hem niet, maar hij is er wel. Hij is lelijk en klein. En hij fluistert dingen in mijn oor. Lelijke dingen.