blog

Het gebeurt eigenlijk nooit. Ik ga nooit uit de keuken met een kookpot op het vuur. Even iets halen in een andere kamer? Dat wel. Of een pakje aannemen bij de voordeur. Ik weet niet waarom ik het nu wel deed. 

Iedereen maakt plannen voor het nieuwe jaar. Mensen schrijven zich in bij de sportschool. Ze proberen minder vlees te eten. Of ze stoppen met alcohol.

Er zit een mannetje op mijn schouder. Je ziet hem niet, maar hij is er wel. Hij is lelijk en klein. En hij fluistert dingen in mijn oor. Lelijke dingen.

Vorige week was ik op reis in Japan met mijn zus en broer. Het was een geweldige ervaring. Misschien schrijf ik er later iets meer over. In deze blog vertel ik hoe sommige mensen je nog steeds kunnen verrassen. Zelfs als je ze al je hele leven kent.

Kleine lettertjes kan ik al jaren niet meer lezen. Maar de laatste weken werd het erger. En nu lukken zelfs de gewone letters op mijn telefoon niet meer. Dus kocht ik een leesbril. 

Vorig weekend zag ik Bert op een feest. Bert, ja, de andere persoon die blogs schrijft in deze krant. Ik zie Bert niet vaak. Je denkt misschien dat we collega’s zijn, maar dat is niet zo. Bert geeft Nederlandse les aan volwassenen bij Ligo. En ik werk bij Wablieft.