blog

Ik heb meestal weinig geduld. Maar geduld kan je oefenen. Dus dat deed ik vorig weekend.

Vaak schrijf ik over het verkeer. Ik mag me daar niet meer zo druk in maken. Wat lost dat op? Helaas blijf ik vreemde dingen meemaken. Daarvan denk ik dan: ‘Dit kan toch niet?’ Zoals vorige week. Lees even mee.

Ik heb onlangs een test gedaan. Ik faalde, zonder twijfel. Ik bleef een dag zonder mijn smartphone. Het resultaat was helemaal eng. Het voelde alsof ik een arm miste. Ik wilde mijn smartphone de hele tijd controleren. Als een verslaafde die zijn drug nodig heeft.

Wat wilde ik later worden? Als kind had ik veel plannen. Ik wilde onder meer een goochelaar zijn. Ik denk dat ik tien jaar was. Ik had voor mijn verjaardag een doos gekregen. Daarin zaten spullen voor trucjes.

Vorige week was ik in Marokko. Ik gaf er een lezing over veganisme en het milieu vanuit de islam. Ik ben zelf geen veganist, maar ik eet heel weinig vlees. 

Ik had een week verlof. Ik wilde rust. Maar eerst moest ik verhuizen. 

Onze straat kreeg jonge bomen. Daar kwam een klein perk bij. Dat mag je zelf onderhouden. Je moet dan een lintje aan de boom hangen. Zo krijg je een buurtboom. 

Twee jaar werkte ik als vrijwilliger. Elke dinsdag ging ik naar de bib. Daar praatte ik Nederlands met anderstaligen. Maar dat kan nu niet meer. Want ik verhuis naar een andere gemeente. Ik nam al afscheid van iedereen.

Heb je ooit gehoord van de studie van Harvard over geluk? Het is de langste studie over het leven van mannen. Het onderzoek begon 80 jaar geleden en het loopt nog steeds. Wat maakt mensen het meest gelukkig?

In Antwerpen ging een museum open. Het was elf jaar dicht. Dat werd een groot feest. Iedereen wilde erbij zijn. Ik zag veel foto’s van vrienden op Facebook. “Mooi, maar wel druk”, las ik. Daar had ik geen last van. 

Ik zat in het derde middelbaar. Ik droeg een zwarte rok, zwarte kousen en een zwarte trui. Ook mijn nagels waren zwart. Ik was anders dan de anderen. Daarom werd ik soms gepest. Zelfs door leraars.