enkel voor abonnees

Glen werkt in de opvang voor daklozen

interview - 22 12 2021
Glen Fobelets in de nachtopvang voor daklozen
Foto: Wablieft / Lynn Claerhout

“Het zijn niet allemaal oude mannen met een baard”

Buiten is het drie graden en het regent. Ik zit gelukkig binnen. Ik ben in de nachtopvang voor daklozen in Mechelen. Glen Fobelets (41 jaar) leidt me rond.

 

Het is hier lekker warm. Het gebouw is mooi. Vroeger was het een ziekenhuis. Nu is het een gezellig gebouw waarin 15 tot 25 daklozen kunnen slapen. Helemaal gratis. Zijn er wel zoveel mensen die een slaapplek nodig hebben? “Zeker wel”, zegt Glen. Hij toont me de slaapkamers, de keuken, een ruimte om te eten en te ontspannen, en een ruimte om te roken. In een andere ruimte liggen spullen voor de daklozen. Het zijn flessen douchegel, flessen shampoo, tubes tandpasta, tandenborstels en nog meer. 

 

We gaan zitten in de eetruimte. Op een tafel liggen folders met informatie van diensten en activiteiten in de buurt. Er is ook een tafel met gratis spullen voor de daklozen. Glen legt uit wat de opvang doet.

 

Glen Fobelets: Van december vorig jaar tot eind april van dit jaar was er in Mechelen winteropvang. Nu is er de nachtopvang. Die is het hele jaar open, elke avond vanaf 18 uur, tot 9 uur in de ochtend. We zijn heel blij dat er nu niet alleen in de winter opvang is. Want ook in andere periodes kan het erg koud zijn.

 

Wablieft: Wat kunnen mensen hier krijgen?

We geven daklozen ‘bed, bad en brood.’ Ze kunnen hier dus slapen, douchen en eten. Iedereen krijgt een kamer. Meestal alleen, maar soms per twee. ‘s Avonds krijgen mensen soep met brood, kaas en enkele soorten vlees of kip. Als ontbijt is er weer brood met wat beleg. Er is ook fruit. 

 

Mag iedereen hier komen slapen?

Ze moeten Belg zijn en 18 jaar of ouder zijn. Maar zijn mensen dronken, onder invloed van drugs of gebruiken ze geweld? Dan mogen ze niet binnen.

 

Wat doe je het best als je een dakloze ziet?

Je kan geld geven, maar je weet niet wat die persoon ermee zal kopen. Misschien geef je beter wat eten of water. Maar wat je ook doet, denk niet dat die persoon minder waard is dan jij. Iedereen kan dakloos worden. Daklozen worden vaak bekeken. Of juist niet. Maar het is beter om normaal te doen tegen hen. En samen wat te praten, als je zin hebt.

 

Is eenzaamheid vaak een probleem?

Zeker. Vaak hebben daklozen niemand die hen steunt. Komt iemand anders in de problemen? Dan heeft die vaak wel een vriend of familie die kan helpen. 

Een ander probleem is mentale kwetsbaarheid. Dat is zowel een oorzaak als een gevolg van dakloos zijn. Leven op straat is erg zwaar. Niet alleen voor je lichaam, zeker ook voor je geest. 

 

Hoe wordt iemand dakloos?

Er zijn veel oorzaken. Veel daklozen zijn opgegroeid in armoede. Ze hebben vaak zware problemen gehad. Bijvoorbeeld door een ruzie met hun partner of ouders. Drank en drugs kunnen ook een oorzaak zijn. Sommige mensen leefden een tijd in een instelling. Op een dag mogen of moeten ze daar weer weg. Andere mensen lopen weg uit een instelling. Maar door mentale problemen kunnen die mensen niet voor zichzelf zorgen. 

De samenleving wordt steeds ingewikkelder. Dat is voor veel mensen moeilijk. Voor sommigen is het echt te zwaar. Een woning wordt ook steeds duurder. En soms vragen verhuurders loonbrieven. Ze willen zeker zijn dat je een goed inkomen hebt. Maar heb je een leefloon? Dan willen ze jou niet als huurder. Waar moet je heen, als je geen woning vindt?

 

Hoe komen daklozen hier terecht?

Eerst gaan ze naar het OCMW (Openbaar Centrum voor Maatschappelijk Welzijn). In Mechelen heet dat het Sociaal Huis. Daar leggen ze uit dat ze geen thuis hebben. Het Sociaal Huis vertelt hen dan over de nachtopvang.

 

Waar kunnen mensen nog hulp vinden?

Wij geven mensen hier tips en vertellen bij welke diensten ze hulp kunnen vinden. Zoeken ze bijvoorbeeld een woning? Dan sturen we hen naar een OCMW of CAW (Centrum voor Algemeen Welzijnswerk). Hebben ze mentale problemen? Dan kunnen ze praten met de psycholoog. Die is hier elke dinsdag. We helpen mensen ook op weg met werk zoeken.

 

Wat als je op straat leeft en niet weet dat deze opvang bestaat?

Er zijn straathoek-werkers. Ook de politie kent ons. Zij komen vaak daklozen tegen op straat. De corona-crisis zorgde wel voor extra problemen. Zeker in het begin moesten mensen zoveel mogelijk binnen blijven. Maar daklozen hebben geen thuis. En verenigingen voor mensen in armoede waren lang gesloten. Daarom zijn we opvang gestart die het hele jaar open is. Zo konden ook dakloze mensen dan toch binnenblijven.

 

Hoe ben jij hier terechtgekomen?

Ik heb vroeger al vaker mensen in problemen geholpen. Ik heb eens een dakloze twee weken bij mij thuis laten slapen. Maar ik heb geen diploma als hulpverlener. Ik heb journalistiek en Germaanse talen gestudeerd. Ik spreek naast Nederlands ook Engels, Frans, wat Spaans en wat Arabisch. Dat komt goed van pas. En mensen vinden dat heel fijn.

 

Wat heb je al geleerd uit dit werk?

Daklozen kunnen heel boeiende en verstandige mensen zijn. Velen zijn heel direct en hebben op alles meteen een antwoord. Dat moet op straat. Anders ben je verloren.

Ik merk ook dat daklozen heel divers zijn. Het zijn niet allemaal oude mannen met een baard en een blikje bier in de hand. Die zijn er natuurlijk ook. Maar hier zitten jongeren en ouderen, mensen die geboren zijn in België of in het buitenland. We zijn vaak erg verbaasd over hun verhalen. Die mensen hebben veel meegemaakt. 

Vaak zijn de mensen ons erg dankbaar voor de hulp die ze krijgen. We helpen niet alleen met praktische dingen. We proberen het hier ook zo gezellig mogelijk te maken. Er staat nu bijvoorbeeld een kerstboom. Leven als dakloze geeft je veel stress. We willen mensen hier tot rust brengen.

 

Wat maakt de mensen hier het meest blij?

Daklozen blijven vaak slapen bij verschillende vrienden en familie. Hun spullen liggen dus een beetje overal. Heb je je spullen wel bij elkaar? Dat is luxe. Maar de mensen zijn al heel blij met een slaapplek, een douche en eten. Dat lijkt voor ons heel weinig. Maar voor hen betekent het heel veel. Hun leven is vooral overleven.

 

Interview door Lynn Claerhout

Uit

Hoe is het om dakloos te zijn?

Twee mensen in de nachtopvang vertellen

 

K. (35 jaar)

Het is de eerste keer in mijn leven dat ik dakloos ben. Nu ja, ik kan nog altijd bij vrienden terecht. Maar ik wacht op een nieuw appartement.

 

Wat vind je het fijnst aan de nachtopvang?

Je kunt hier praten met mensen. En we helpen elkaar. Het is hier rustig.

 

Wat zou nog beter kunnen?

Je hebt hier eigenlijk alles. En als je vragen hebt, proberen de mensen je te helpen.


 

L. (42 jaar)

Dakloos zijn is een rotgevoel. Het voelt aan alsof je er niet meer bijhoort. Weet je wat ik mis? Een bos huissleutels. Mensen vinden dat snel normaal. 

 

Wat vind je het fijnst aan de nachtopvang?

Het valt hier heel goed mee. Hier werken toffe mensen. Ik dacht ook dat daklozen rare mensen waren. En ik verwachtte drank en drugs.

 

Wat zou nog beter kunnen?

Ik mis frisdrank. En op zondag zou de opvang wat langer open mogen blijven.

Aan