Actrice Lynn Van den Broeck speurt naar ‘De Verraders’ op VTM

“Ik droomde elke nacht van het spel” 

Op VTM kan je op zondagavond kijken naar ‘De Verraders’. In dat tv-spel zoeken 20 bekende Vlamingen (BV’s) naar vier verraders onder hen. De kijkers weten vooraf wie de verraders zijn. De andere deelnemers moeten die zelf vinden. Ondertussen proberen de verraders de andere spelers uit te schakelen. Eén van die spelers is actrice Lynn Van den Broeck. Hoe beleefde zij ‘De Verraders’? Kan ze goed liegen? Maakte ze vrienden? Ze vertelt er alles over aan Wablieft. 

Wablieft: Wilde je meteen meedoen aan ‘De Verraders’, toen je de vraag kreeg? 

Lynn Van den Broeck: Ik twijfelde even, maar niet lang. Mijn lief zei dat ik moest meedoen. Ik ben graag in een groep. Ik praat makkelijk met mensen. En ik wilde een nieuw avontuur. Met ‘De Verraders’ kon ik me op een andere manier tonen. 

Heb jij je voorbereid op het programma? 

Niet echt. Ik wilde er vooraf niet veel over nadenken. Ik kan toch niet plannen wat er gebeurt. De regels van het spel leerde ik wel. Zo moest ik geen extra vragen stellen aan de makers. 

‘De Verraders’ is een spel. Speel jij graag spelletjes?

Helemaal niet. Ik hou niet van spelletjes. Ik ben ook niet graag bezig met winnen. En ‘De Verraders’ gaat net over winnen en verliezen. Je hebt twee groepen. Dat zijn de verraders en hun slachtoffers. Ik was geen verrader. Maar van alle anderen wist ik niet bij welke groep ze hoorden. Hoe kon ik de verraders vinden? Ik moest goed nadenken over een plan. Normaal leef ik vanuit mijn gevoel. Ik denk niet hard na over plannen. 

Zou jij een goede verrader zijn? Wat denken je vrienden en familie? 

Mijn ouders zagen geen verrader in mij. Zij vinden mij te lief. Mijn vrienden geloofden wel dat ik een verrader kon zijn. En mijn lief ook. Maar geen verrader zoals de meesten het spel spelen. Ze vonden mij meer een verrader zoals Francesco Planckaert. Niemand verdenkt hem. Dat komt gewoon door hoe hij is. Francesco is vaak een beetje in de war. Soms vergat hij zelfs de namen van de deelnemers. 

Je maakte de opnames mee als deelnemer. Kijk je nu naar het programma op tv? 

Ja. Het was spannend om de eerste aflevering te zien. Ik was benieuwd wat de tv-ploeg ervan maakte. Ik had veel vragen. Welke beelden kiezen de makers? Komen alle deelnemers genoeg op tv? Wat vinden de kijkers van het programma? Ik wilde indruk maken en het spel eerlijk spelen. Maar ik vergat de camera’s al snel. Ik was dan gewoon mezelf. 

Ben je blij met het resultaat? 

Zeker. Het spel is goed en mooi in beeld gebracht. Ik kijk erg uit naar de volgende afleveringen. ‘De Verraders’ is een programma dat je in één keer wil bekijken.

Jij bent een actrice. Helpt dat in ‘De Verraders’? 

Misschien. Maar ik was geen verrader. Verraders moeten meer acteren. Zij liegen en bedriegen. Ik kon mezelf zijn. Mijn gevoelens waren echt. Ik huilde. Ik was boos. Ik was vrolijk. Soms was ik verrast. Sommige spelers dachten dat ik een verrader was. Dat vond ik niet zo fijn. Misschien dachten ze dat omdat ik een actrice ben, en goed een rol kan spelen? 

Waren nog deelnemers verdacht door hun job? 

Ja. Veel deelnemers vonden Omar Souidi verdacht. Hij is een advocaat. En iedereen weet dat advocaten slim zijn. Omar is ook echt een verrader in het spel. Nog een grote verdachte was Toni Coppers. Dat komt omdat hij boeken schrijft over moorden en misdaad. Toni vond het heel erg dat zoveel mensen hem verdachten. 

Veel deelnemers hadden soms grote gevoelens. Sommigen huilden zelfs. Begrepen jullie dat van elkaar?

Iedereen gaat anders om met gevoelens. Ik vind gevoelens tonen mooi en echt. Ze zeggen wie je bent. Of wat je raakt. Maar je moet wel blijven beseffen dat ‘De Verraders’ maar een spel is. Het is niet het echte leven. Dat blijven zien is niet altijd makkelijk. Ik probeerde dat wel. 

Wat vond je van de opdrachten? 

Ze waren uitdagend en leuk. Ze zaten goed in elkaar. Ze vonden ook plaats op bijzondere plekken. Won ik een proef voor de groep? Dan deed dat me veel plezier. Ik voelde me dan een winnaar. Ik huilde niet alleen van verdriet. Maar ook omdat ik blij was. 

Ontdekte je door het spel een andere kant van jezelf?

Ik verraste mezelf. Ik leerde dat ik wel kan vechten om te winnen. Dat was leuk. Ik ging mee in de strijd tegen de verraders. Ik speelde voor de groep. En ik wilde zo lang mogelijk in het spel blijven. Ik leerde ook om mijn mening te geven.

Hoe kwam dat?

Ik voelde me goed in de groep. Dan zeg ik sneller wat ik denk. Ik kwam ook op voor mezelf. Normaal doe ik dat niet. Meestal wil ik een vriend van iedereen zijn. Dan zorg ik voor een leuke sfeer. Dat deed ik nu ook. Maar ik gaf tegelijk wel mijn mening. Ik leerde me te verdedigen tijdens ‘De Verraders’. Dat was een belangrijke les. 

Tijdens de opnames stuurden jullie elke dag een deelnemer naar huis. Waren die gesprekken moeilijk? 

Ja. Dat waren lange en zware gesprekken. We zegden soms erge dingen tegen elkaar. We toonden een andere kant van onszelf. We staarden elkaar aan. Praat iemand te veel? Of juist te weinig? Heeft die persoon veel stress? Zit die met zijn handen aan zijn neus? Waarom doet die dat?  

De meeste deelnemers kende je vooraf niet. Marleen Merckx wel. Zij acteert ook in ‘Thuis’. Maakte dat een verschil? 

Ik was vooral met het spel bezig. Met Marleen kon ik wel over andere dingen praten. Dat was leuk. Maar we speelden in groep. Niet met twee. Ik wilde ook niet bij één groepje horen. Ik wilde met iedereen omgaan. 

Maakte je nieuwe vrienden? 

Alle deelnemers maakten samen iets bijzonders mee. We waren de hele tijd samen. We praatten veel met elkaar. We gingen door dezelfde spanningen. We wonnen en verloren samen. Alleen wij weten hoe het was. Charlotte Sieben werd een echte vriendin. Onze kamers waren naast elkaar. We zien elkaar nu nog. Eigenlijk is mijn band met alle deelnemers goed. Het is altijd fijn als ik ze terugzie.

De opnames vonden plaats in een kasteel. Was dat een goede plek?

Dat kasteel is de perfecte plaats. Het is een heel oud gebouw. De vloeren kraken. De lampen zijn oud. Er hangt een bijzondere sfeer. Het lijkt wel of er net echt een moord gepleegd is. Het lijkt alsof je in een thriller woont. Het kasteel is een magische plek. Daardoor zit je echt in het spel. Je staat op met het spel. En je gaat ermee slapen. Ik dacht aan niets anders meer. 

Wat vond je van Staf Coppens? Hij speelde de eigenaar van het kasteel.

Staf bleef altijd in zijn rol. Ook wanneer hij ons groette of opdrachten uitlegde. Dankzij hem voelde ik me echt in het spel. Er gebeurde de hele tijd ook zoveel. Een dag leek een week te duren. Het was echt heftig. Het leek alsof ik geboren was in dat kasteel, en er al jaren woonde. Alsof ik al mijn hele leven meespeelde in ‘De Verraders’. Dat was een vreemd gevoel. Het is moeilijk uit te leggen. Om het te begrijpen, zou je het spel moeten spelen …

Tijdens de opnames waren smartphones verboden. Wat deed dat met je?  

Je kan niet bellen met je lief of familie. Er zijn geen kranten en geen sociale media. Er is alleen het spel. En niets anders. De rest bestaat niet meer. 

Voelde je je soms alleen? 

‘s Avonds moest iedereen naar zijn of haar kamer. Daar ben je alleen met je gedachten. De avonden duurden lang. Ik schreef in mijn dagboek. Ik dacht na over mijn verdachten. Ik had ook een boek om te tekenen. Als ik tekende, dacht ik even niet aan het spel. Maar dat duurde nooit lang. Na een paar dagen was er alleen nog het spel. Ik droomde er elke nacht over.

Zou je opnieuw meedoen? 

Meteen. Het was zo leuk. Ook al was het soms zwaar. ‘De Verraders’ is heel bijzonder. Misschien zou ik dan een verrader zijn … Ik weet nu dat ik dat kan. 

‘De Verraders’ zie je elke zondag om 19.55 uur op VTM. Je kan de afleveringen ook zien op VTM Go.

Interview door Liza Noteris